Ik ben geen moeder geworden. Ik was veel te laat.
Omdat ik geloofde dat ik éérst een goede baan moest hebben.
En een huis.
En een leuke man.
Nee niet die, een andere.
Oh ook niet die.
Weet je wat, ik ben even ‘happy single’.
Oh, toch een leuke man!
En toen was het te laat.
Jarenlang wachtte ik op het perfecte plaatje dat me voorgeschoteld was. De overtuigingen die ik leerde van mijn omgeving, de maatschappij. En ik geloofde ze. “Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid.” Dat was ik! En ik wachtte geduldig, tevergeefs.
Diezelfde houding zie ik nu ook terug bij veel jongeren.
Ze wachten op een huis.
Zo hoort het, dat is de volgende stap.
Ondertussen zetten ze hun leven op hold.
En dat huis komt maar niet.
Het is niet te betalen, of net voor je neus weggekaapt.
De wachtlijsten lopen over.
En maar wachten, wachten.
Ik hoop zo dat ze op tijd inzien dat de ideale situatie niet bestaat.
Ja er is een woningcrisis dat moet worden opgelost.
Maar ondertussen kun je je leven niet stilzetten.
Toen ik vasthield aan mijn overtuigingen, raakte ik vaak in paniek. Dan ging ik als een gek scrollen op dating-sites.
Zat ik weer in een of ander vaag tentje tegenover een man die niets te vertellen had. Althans, niets dat mij interesseerde. En toch sprak ik nog een keer met hem af.
Omdat ik achterliep.
Mijn broer had al een kind en ging trouwen.
Ik ben de oudste, dit klopt niet!
Zo voelde het.
Gefrustreerd.
Totdat ik dat plaatje kon loslaten.
Ik had gewoon een ander leven. Een leuk leven, mét een huisje, boompje en een beestje. En toen ik niet meer op zoek was, vond ik een partner.
Cliché ja.
Wie zegt dat je moet wachten?
Wie zegt dat je toekomst pas begint als je een eigen huis hebt?
De ideale situatie om aan kinderen te beginnen bestaat niet.
Of je nu wel of geen huis hebt, laat dat je niet beperken.
De woningcrisis is een probleem.
Maar als je wacht tot alles klopt, heeft het leven je plots ingehaald.
