Mijn oude droogrek wordt steeds problematischer. Het afwerklaagje bladdert af. De schone kleding moet ik voorzichtig ophangen om de geroeste delen niet te raken. Na 25 jaar mag het. Het is tijd voor een nieuwe.
Mijn nieuwe droogrek is bezorgd en blij pak ik het uit. Oh wat fijn en helemaal zonder roest. Ik ruim de was op van het oude droogrek en zet hem in de gang.
Heel even staan ze naast elkaar.
Mijn oude en nieuwe droogrek.
En dan valt het me op.
Het nieuwe droogrek heeft een groot zwart blok dat scharniert.
Dat is het meest kwetsbare deel.
Gemaakt van kunststof.
Hard plastic.
Het oude verroeste droogrek is geheel van metaal. De scharnierende delen zijn heel simpel gemaakt met een metalen lus. Kunststof is dus niet nodig. Maar tóch is het hier gebruikt. En dan ook nog op twee plekken waar het juist erg kwetsbaar is.
In mijn hoofd barst een tirade los:
“Dit ding hoeft blijkbaar van de maker geen 25 jaar mee te gaan.
Er wordt niet nagedacht over de toekomst.
Pff, lekker duurzaam.”
Ik begin me zelfs te schamen dat ik een nieuw rek heb gekocht.
“Zou ik toch die oude nog kunnen opknappen?”
“Je bent gek,” zegt mijn man, terwijl hij het rek bij het grof vuil zet.
Dit is wat design doet.
Design vertelt je van alles. Over het product, het bedrijf, de werknemers, de gebruikers. Zonder dat het letterlijk communiceert. Maar het communiceert wel degelijk.
Design ís communicatie.
Je bedrijf zegt iets over je, en je product doet dat ook. De ontwerper heeft keuzes gemaakt. Keuzes die mij, de klant, een gevoel geven van twijfel en schaamte. Dat gevoel komt elke keer terug als ik mijn droogrek pak.
Je kunt als bedrijf ‘zeggen’ dat je duurzaam bent. Maar je moet het ook laten zien. Je actie moet overeen komen met je belofte. Anders is je communicatie ongeloofwaardig. En je kunt een slecht product of dienst niet goed maken met een laagje marketing. Die oppervlakkigheid houdt geen stand. Daar prikken mensen snel doorheen.
Goed design heeft geen marketing nodig.
Het ís je marketing.
